_____________________

ΙΣΤΟΡΙΑ

 Πειρατικούς ελληνικούς σταθμούς στο Γιοχάνεσμπουργκ έκαναν πολλοί στο παρελθόν. Ένας από αυτούς που γνωρίζουμε είναι, ο Ανδρέας Ραφτόπουλος, ο οποίος ικανοποιώντας κάποιο καπρίτσιο του για ελληνικά τραγούδια, ενώ έκανε μπάνιο στην πισίνα της πολυκατοικίας που έμενε, ένας πομπός αρχικά που εξελίχτηκε σε πειρατικό, ο οποίος μετέδιδε λαθραία στα FM, με κίνδυνο να πληρώσει R10 000 πρόστιμο, εάν τον έπιαναν. Εκτός από τους πειρατικούς σταθμούς του παρελθόντος, υπήρξε για ένα διάστημα και μια εκπομπή, της οποίας παραγωγός ήταν ο Γιώργος Σακελαρίδης (ο Διευθυντής της Ακρόπολης) με τη συνεργασία του πρωθιερέας Ευάγγελου Καραγιάννη.

Σ’εκείνα τα μουσικά μπάνια του Ανδρέα Ραφτόπουλου έτυχε ν’ακούσει και να προσέξει τα ελληνικά του τραγούδια, μια από τις κόρες του Αριστοτέλη Μοσχούδη. Τον πλησίασε, του είπε ότι ο πατέρας της ενδιαφέρεται για ελληνικές μεταδόσεις και τους έφερε σ΄επαφή.

Χρονικά βρισκόμαστε στο 1991. Εκείνη την εποχή, Γενικός Πρόξενος στην Ελληνική παροικία του Γιοχάνεσμπουργκ ήταν ο Ιωάννης Θωμόγλου, ένας πρόξενος με πολλά ενδιαφέροντα γύρω από την ενεργοποίηση του ελληνικού στοιχείου. Έκανε ομιλίες στους παροίκους και καλούσε τους λογοτέχνες στο σπίτι του. Καλούσε διάφορους παράγοντες. Προσπαθούσε να πείσει το ελληνικό κοινό ότι, το να μην υπάρχει ελληνικό ραδιόφωνο και μια τουλάχιστον εβδομαδιαία ελληνική εφημερίδα, ήταν ανεπίτρεπτο. Η υπάρχουσα ελληνική εφημερίδα του κ. Μπερτόλη ήταν δεκαπενθήμερη. Ανάμεσα στους παράγοντες που συναντούσε τότε ο Γενικός Πρόξενος ήταν και ο Αριστοτέλης Μοσχούδης. Ο Μοσχούδης όμως λέει ότι τα δικά του ενδιαφέροντα προϋπήρχαν του κ. Θωμόγλου και ότι έφερνε κασέτες από την Αμερική έτοιμες, τις οποίες αναμετάδιδε από τη Σουαζιλάνδη. Δεν θυμόταν να μας δώσει ακριβείς ημερομηνίες. Μαρτυρίες για τις από την Αμερική κασέτες του κ. Μοσχούδη έχουμε από τον Ανδρέα Ραφτόπουλο ο οποίος κάλεσε μαζί του ο κ. Μοσχούδης, αμέσως μετά τη γνωριμία τους.

Ο Αριστοτέλης Μοσχούδης ήταν πρόεδρος της Ελληνικής και της Πορτογαλικής κοινότητας του Ράστεμπουργκ. Ήταν γεννημένος στο Μαπούτο και οι σχέσεις του και με τις δυο κοινότητες άριστες. Σκέφτηκε λοιπόν να ζητήσει από τον Πορτογαλικό σταθμό μια ώρα. Οι Πορτογάλοι είχαν άδεια τότε και μετέδιδαν από το RADIOCIDADE.

Η άδειά τους όμως ήταν προσωρινή, ανανεωμένη κατά διαστήματα. Νοίκιασαν στον κ. Μοσχούδη την άδεια που ζητούσε, αλλά βεβαρημένη κι αυτή με την υποχρέωση, της κατά διαστήματα ανανέωσης. Ο Αριστοτέλης Μοσχούδης κινήθηκε εντωμεταξύ. Εκείνη την εποχή οι συνεργάτες του είχαν αυξηθεί ως εξής:

Ο Άκης Αναστασίου, ο Δημήτρης Συριόπουλος, ο Μάκης Κοσσιώρης, ο Τάκης Κωνσταντόπουλος, η Ρούλα και ο Νίκος Παίζης, ο Θανάσης Παντελιάδης, η Τάνια Πατρικίου-Πουρούλη και ο Ανδρέας Ραφτόπουλος. Όλοι αυτοί δούλευαν εθελοντικά. Ελληνική εκπομπή υπήρχε πια, αλλά ήταν ιδιωτική. Δούλευε κι έκλεινε κατά διαστήματα και τ’όνομά της από «Ελληνικοί Παλμοί» είχε γίνει «Πανελλήνιος Φωνή», ύστερα από διαγωνισμό με συμμετοχή ακροατηρίου τον οποίο διαγωνισμό κέρδισε ο Πάτερ Ευάγγελος Νικολαίδης. Η Πανελλήνιος Φωνή ήταν καθημερινής, ωριαίας λειτουργίας, εκτός από τον καιρό που έκλεινε. Αυτό το κλείσιμο και το άνοιγμα, κάθε 3 έως 6 εβδομάδες, μείωνε το ενδιαφέρον για την εκπομπή. Πολλοί πίστευαν ότι η ζωή της ήταν περιορισμένη και ήταν πραγματικά. Τ’αδύνατα σημεία ήταν:

• Η μη συνεχής λειτουργία της
• Οι λίγες ώρες και η έλλειψη κεφαλαίων.
• Το γεγονός ότι, ο ραδιοσταθμός από τον οποίο εξέπεμπε ήταν ιδιωτικός, με λίγο κόσμο γύρω του.

Οι Ελληνικοί Παλμοί ήταν το πρώτο βήμα. Χρειαζόταν πια αναδιοργάνωση, πάνω σε πλατύτερες βάσεις. Εντωμεταξύ, όπως όλες οι ιστορίες επηρεάζονται από κάποιες άλλες μεγαλύτερες ιστορίες, έτσι και η ιστοριούλα μας. Χρονικά φτάνουμε στην εποχή που η κυβέρνηση Ντε-Κλέρκ έπαψε ολότελα την χορήγηση των προσωρινών αδειών. Ήταν λίγο πριν από τις ιστορικές εκλογές του 1994. Μετά τις εκλογές αυτές, η κυβέρνηση του Νέλσον Μαντέλα διόρισε την ΙΒΑ και της ανέθεσε όλα τα δικαιώματα Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης. Η ΙΒΑ ύστερα από μελέτη έκανε μια καινούργια δομή για τη Ραδιοφωνία στη Ν. Αφρική και αποφάσισε να δώσει άδειες σε κοινότητες και οργανισμούς που αντιπροσωπεύουν διάφορες εθνότητες, όχι όμως σε ιδιώτες, τουλάχιστον στην αρχή.

Λίγες μέρες πριν από την λήξη της προθεσμίας για την υποβολή των νέων αιτήσεων, ο κ. Μάκης Κοσσιώρης έμαθε, ότι κανείς από την Ελληνική παροικία, δεν είχε υποβάλλει αίτηση. Ενθουσιώδης και δραστήριος όπως ήταν, δεν έχασε καιρό. Συνάντησε το Μοσχούδη αλλά ο Μοσχούδης ήθελε πάλι σταθμό ιδιωτικό. Στο σημείο αυτό είχε ήδη έρθει σ’επαφή με το Δημήτρη Συριόπουλο.

Έτσι οι δυο τους σχημάτισαν το νέο πυρήνα, για το νέο ξεκίνημα του Ελληνικού ραδιοφώνου και στην πορεία των εξελίξεων δούλεψαν πολύ, κάνοντας διάφορες επαφές και φροντίζοντας να μάθουν τι χρειάζεται, για να γίνει μια σωστή αίτηση, η αίτηση όμως δεν είχε γίνει ακόμη.

Στο επόμενο βήμα καλέσανε μαζί τους τον Ανδρέα Ραφτόπουλο, την Τάνια Πατρικίου-Πουρούλη, τον Σάββα Πουρούλη και τον Τάκη Κωσταντόπουλο κι άρχισαν οι συνεδριάσεις πάνω στις συνεδριάσεις. Βρήκαν και τη δικηγόρο κ. Πέννη Χατζηκωσταντά κι άρχισαν να τη συμβουλεύονται. Έτσι έγινε η κ. Χατζηκωσταντά η νομική σύμβουλος του Ραδιοσταθμού. Βιβλίο ολόκληρο, ογκώδες αποτέλεσαν οι έγγραφες ενέργειες της, οι οποίες αφορούσαν μια σωστή αίτηση. Η αίτηση εκείνη τελικά υποβλήθηκε τον Ιανουάριο του 1995-πλήρης- κι έπειτα από 2 με 3 μήνες, Η ΙΒΑ έδωσε καταφατική την απάντησή της. Ανάμεσα σε 700 αιτήσεις που υποβλήθηκαν, η άδεια για την ίδρυση του Ελληνικού ραδιοσταθμού ήταν 13η στο Χαουτένγκ και η 15η σε ολόκληρη τη χώρα. Η άδεια πληρούσε δυο βασικές προϋπόθεσης της ΙΒΑ. Ήταν σωστή και παροικιακή.

Με την άδεια δεν τέλειωσε ο αγώνας για την ίδρυση και τη λειτουργία του Ελληνικού ραδιοφώνου, με την άδεια άρχισε. Έπρεπε να στεγαστεί ο σταθμός. Με την άδεια λοιπόν άρχισε ο αγώνας εφτά ανθρώπων, ερασιτέχνες και οι εφτά, μα φλογισμένες οι ψυχές τους. Προσπάθησαν, έκαναν λάθη, μα προχώρησαν. Άνοιξαν το δρόμο κι έθεσαν τις βάσεις για το μελλοντικό σταθμό και το σημαντικό είναι, ότι ο σταθμός ιδρύθηκε. Ιδρύθηκε με την επωνυμία, Νέα Πανελλήνιος Φωνή, η οποία τους δόθηκε από τον Πάτερ Εξάγγελο Νικολαίδη. Ιδρύθηκε και επέζησε, με πέντε διαδοχικά Συμβούλια από την ίδρυση ως τον Αύγουστο του 2001, μια κορυφαία ώρα, στην εξάχρονη ιστορία του και κάτω από ηγεσία του Συμβουλίου με Πρόεδρο τον κ. Χρίστο Σπυρίδη και σήμερα τον κ. Γεώργιο Ζούλη.

Η Νέα Παννελήνια Φωνή άρχισε να λειτουργεί την 1η Ιουλίου του 1995, στις πέντε και είκοσι το απόγευμα. Την στιγμή του ανοίγματος οι εφτά ιδρυτές τραγούδησαν μπρος το μικρόφωνο του Ραδιοσταθμού τον εθνικό μας ύμνο. Η Παροικία είχε πια «φωνή». Οι εργατικοί Έλληνες των ‘τήρουμς’ είχαν τη συντροφιά και τη διασκέδασή τους, οι άρρωστοι και οι γέροι είχαν την ψυχαγωγία τους, οι γέροντες οι καημένοι, που δεν ξέρουν αγγλικά να διαβάσουν, η ν’ακούσουν οτιδήποτε. Η Παροικία είχα την ελληνική γλώσσα και το ελληνικό τραγούδι μέσα στα σπίτια της, αλλά το σπουδαιότερο, είχε ένα βήμα για να καλέσει, ν’αναγγείλει, ν’ακουστεί ταχύτατα, οτιδήποτε παροικιακό – ελληνικό.